Η χρόνια νεφρική νόσος (ΧΝΝ) επηρεάζει το 10-16% του πληθυσμού Παγκοσμίως, έχει κακή πρόγνωση, ιδιαίτερα σε ασθενείς που τη στιγμή της διάγνωσης έχουν σοβαρού βαθμού έκπτωση της νεφρικής λειτουργίας και σημαντική λευκωματουρία. Η πλειοψηφία των ασθενών με ΧΝΝ καταλήγουν πριν φθάσουν στο τελικό στάδιο νεφρικής ανεπάρκειας έχοντας αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρδιαγγειακής νόσου, ο οποίος σχετίζεται με την σοβαρότητα της ΧΝΝ. Οι παραπάνω παρατηρήσεις έχουν επιβεβαιωθεί από μεταναλύσεις μελετών από το Chronic Kidney Disease Prognosis Consortium, που κατέδειξαν ότι χαμηλός eGFR και πρωτεϊνουρία αποτελούν ανεξάρτητους προγνωστικούς παράγοντες επιδείνωσης της ΧΝΝ και κατάληξης σε τελικό στάδιο νεφρικής νόσου υπό θεραπεία υποκατάστασης, ανεξάρτητα από την παρουσία ή όχι παραγόντων καρδιαγγειακού κινδύνου.

Παράλληλα, υπάρχει μία συσχέτιση μεταξύ του ελαττωμένου υπολογιζόμενου ρυθμού σπειραματικής διήθησης (estimated Glomerular Filtration Rate, eGFR) και της ελαττωμένης συγκέντρωσης διττανθρακικών (HCO3-) στο πλάσμα ως αποτέλεσμα της απώλειας νεφρώνων και της επηρεασμένης αμμωνιογένεσης, κατάσταση γνωστής ως μεταβολική οξέωση. Η μεταβολική οξέωση εγκαθίσταται εξαιτίας της ελαττωμένης ικανότητας των νεφρών να συνθέσουν αμμωνία (ΝΗ3) και να εκκρίνουν ιόντα Η+. Η παραπάνω διαταραχή της οξεοβασικής ισορροπίας έχει δυσμενείς συνέπειες στη σύνθεση των πρωτεϊνών, τον οστικό και το μυικό μεταβολισμό διαμέσου αρνητικού ισοζυγίου αζώτου και οδηγεί σε υποθρεψία, απώλεια μυικής μάζας και μυική αδυναμία. Με μία σειρά πολύπλοκων μηχανισμών όπου εμπλέκονται πολλά βιολογικά μονοπάτια, η περίσσεια οξέος επηρεάζει το μεταβολισμό της βιταμίνης D και οδηγεί στην εμφάνιση διαφόρων τύπων νεφρικής οστικής νόσου.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ